اگه میخوای نظر ندی نیا تو بابا
عجیجای من
من اومدم بگم که
یه خبر بد دارم
من نمیتونم نت بیام
اگه بیام کم میام ببخشید نظراتو جواب نمیدم
جیلی هم سرش شلوغههههههههههههههههههههههههههههههه
اوه بابا
بگیرید بزنینش تا بیاد جواب بده
حالا شاید با موبم ان شدم جوئاب نظراتو دادم
دوستون دالم
ملاقب هم باشین ها
شیطونی نکنین
وقتی تمام یـکی بود یـکی نبودها
در سرم میچرخند
من میمانم
با تمام قصه های نیمه تمام ام
با تمام قصه های تعفن گرفته
با تمام کــلاغ های خسته
احساس سنگینی فضای قصه را پر کرده
من میمانم
...
Kiss on the hand............I adore you
Kiss on the cheek..........I just want to be friends
Kiss on the neck........... I want you
Kiss on the lips... ........ .I love you 
Kiss on the ears.............I'm playing
Kiss anywhere else....... Let's not get carried a way
Look in your eyes........ .Kiss me
Hands on your waist ... .I love you to much to let you go
عاشق شده ام
عاشق کلاغی سیاه شده ام
که هر روز روی تیر چراغ برق منتظر من است
سیاهی پرهایش دیوانه ام می کند
با آن چشمهای هیزش
تا ته روحم را سوراخ می کند
گویا دوست دارد روحم را
با خودش بالای تیر چراغ برق ببرد
و برای همیشه آنجا آویزان کند!
گیسوانت را
از کلاف گنگ این عشق های پر حرف
رها کن
آرام ...
گرگها بیدار می شوند
برخیز
بوسه های یتیمت را لای شعرهای من
پنهان کن
من
مادرانه
تیمارشان خواهم کرد
آرام...
برخیز ...
جای تو اینجا نیست ...
اینجا ... کنج گریان این قابهای سیاه سفید...
جای تو ...
برخیز
شبی...........
شبی غمگین.. شبی بارانی و سرد......
مرا در غربت فردا رها کرد...
دلم در حسرت دیوار او ماند...
نگاهم را گرفتار فنا کرد...
به من می گفت تنهایی غریب است...
ببین با غربتش با من چه ها کرد...
تمام هستی ام بود و نفهمید...
که در قلبم چه آشوبی به پا کرد...
و او هرگز سکوتم را نمی دید...
اگرچه تا ته دنیا صدا کرد...
دل من .....
هيچگاه ويترينی نداشتهام٬
تا دلم را در آن به نمايش بگذارم.
در قامت يک فروشنده دورهگرد عاشق تو شدم.
از اين روست که تمام خيابانهای شهر٬
عشق مرا میشناسند
تو را در ميان کوچهها فرياد کردم.
دستمال کثيفم به کنج خاطرهها خزيده٬
و چرخ دستیام٬
با نقشهايی از گل بابونه
تمام زندگيم بود
تو را برای کودکان بیکس فرياد کردم.
روزهای جمعه به جای يکشنبهها٬
و شبها به سمت بالای شهر
شب و روز در تلاش بودم٬
تا انگار عشقِ دربندمان را رها سازم.
افسوس ... دو مامور ضبط کردند بساطم را
با آخرين قسط چرخ دستی٬ تو هم رفتی ...
حال٬ در قامت يک ديوانه دوستت میدارم
و تمام ديوانههای شهر
عشق مرا میشناسند
موج خاطرات بر سينه ی ساحل
پر تب ميزند
له له ميزند.
اين چيست که هر چه بيشتر ميزند
بيشتر ميرود
پيشتر ميرود:
از لای انگشتان موجها رد ميشود
و
لحظه ای تامل در کارش نيست٬
لحظه ای صبر و نگاه٬
لحظه ای قدم ْ در جا . . .
مانند باد در ميان ساقه های دست بآسمان کشيده ی جنگل٬
مانند آب از لابلای آن دو گهر
موج له له می زند٬ می تپد.
با مشتی سنگين٬
پر از درد و نياز.
ولی باز هم هر چه بيشتر ميزند٬
او هم پيشتر ميرود٬
از دست بيشتر ميرود.
ناسازگار٬
تنها و نافرمان٬
دستها در آسمان٬
به سوی او با صد راز و نياز و احتياج٬
ليک او ميرود:
بی تامل بی صبر و نگاه٬
بی اعتنا.
موجها له له ميزنند٬
پر تپش بر در ميزنند٬
دستها به آسمان با صد نياز٬
ليک آسمان٬
آسمان٬او٬
مبهوت آن رنگين کمان.
باز باران می بارد بارانی که بی تو بودن را زمزمه می کند همان بارانی
که هر وقت دلتنگ دلتنگی می شویم ازش می نویسم ،همان باران همیشگی
با عطر نبودنت همان بارانی که پر از نداشته های من است
همان بارانی که هر وقت بارید تو نیامدی و دستت را دست من نگذاشتی
آری امروز باران می بارد ..
بارانی که تنهایی را برایم زمزمه می کند بارانی که تن خسته ام را می شوید از هر چه غمو
غصه
بارانی که هر وقت دلم می گیرد زیرش ساعتها قدم می زنم با باران حرف می زنم
با باران گریه می کنم ،با باران از دلتنگی هایم می گویم
می خواهم این بار حر فهایم را در گوش باران بگویم تا به گوشت برساند
پس عزیزم منتظر باش پشت همان پنجره اتاقت بشین منتظر باش
تا باران حرفهایم را برایت زمزمه کند
۰
فردايي كه تو از راه مي رسي با كوله باري از عشق با كوله باري از خاطره با
كوله باري پر از حس بودنت
و من آن فردا ها پر مي شوم از حس بودنت پر از حس داشتن دستانت بي اجازه !!!
به امروز مي نگرم !!!
امروزي كه نداشتنت را برايم فرياد مي كند، امروزي كه دوري چشمانت را برايم گريه مي كند
امروزي كه جاي خالي دستانت را در دستان سردم احساس مي كنم !!!
به سالها مي نگرم !!!
كه من مي دانم در سبز ترين فصل حضور از پشت ديوار ثانيه ها خواهم آمد و تنهايي را به
آتش حضور گرمايم گرمايت مي كشم
اينجا با همه بزرگی اش بی تو سرد ميشود
اينجا تا دوردستها گم ميشوم
چه کسی می آيد؟
زمان تيره ايست.زمانه ای که هيچکس همسفرحرفهايم نميشود
و کسی تا انتهای سادگيم نمی ماند
ای شکفته در باغ بی خزان سبزی ام
دلم بی تو ميگيرد
مهربانی هارا به تو هديه ميدهم که جايت هيچگاه خالی نماند
کسی که نبودن تو حتی در تخيلش هم نمی گنجه
گریستن را
همچون تنهایی ناممکن ومحکوم
آموخته ام.
ومن،
آن پرنده ترد ونازک بالم
تا کی مجال پریدن در آسمان فلزی را دارم؟
گویا،تارک دنیا شده ام!
وبهترین نماد دلتنگی ام،
باران.
وتمام تلاش خود را
با سکوتی مات و غمگین
عقیم گذاشتم و من،
همه چیز داشتم واکنون،
هیچ ندارم.
بر گشته ام به زندگی عادی ام
رسیدگی به تنهایی ها!
زندگی یعنی یک سال پریداز چه دلتنگ شدی؟دلخوشی ها کم نیست!مثلا این خورشیدیک نفر دیشب مرد و هنوز نان و گندم خوب است و قطرات نیز همو زمان روی فقرات گل یاس می غلتدپاییز برگهای زرد شاخه های خشک آسمان ابریاز چه دلتنگ شدی؟....اینها نوید بهاری است که می رسد از راهبهار تابستان پاییز زمستان و بازهم بهار تابستان پاییز زمستانیکی دو روز دگر از پگاه چو چشم باز کنیزمینه زیر و رو زمانه پر نگار می شودهرچه مانده زیر برف هرچه مانده زیر خاک!جوان می شود
